Hoşgeldiniz  

BABA’M…

Muharrem BİTEN | 26 Haziran 2020 | Köşe Yazıları


Muharrem BİTEN
bitenmm@gmail.com

Sadece bu güne has bir yazı değil kaleme aldığım…

Aylardır, günlerdir git gellerle yaz diye dürtüklüyor birileri kafamın içinde…

Kendi çevremdeki tanıdığım insanların tümünün ‘babalarının ‘ bu yazının içinde hikayelerini bulacaklardır.

Başladığımız bu hayat hikayelerinde öncelikle babalarından hiç bir karlılık almamış insanlardan özür ile başlamak lazım.

Sonra Babalarını doğmadan kaybetmiş veya görememiş peygamber muhammed gibi insanların da affına sığınarak yazmak istiyorum.

Sonra Babası olmadan evladını Babaya hasret bırakmadan büyüten o kutsal kadınlarında BABAKADIN’ kasım ilken babalığın ne olduğunu öğrettikleri için onların da gölgesinde kalarak yazmak istiyorum.

Bir daha dünyaya gelirsem, yine baba olmak istiyorum diyen ve eşleri tarafından çocuklarla terkedilen ama ‘ANNEBABA’ olmayı başarmış erkeklerinde karşısında saygıyla eğilerek yazmak istiyorum.

Hiç hesap yapmadan sadece verebilmeyi bilen, Tanrısal tüm güçleri içinde barındıran ve yüreğini sadece bunun İçin hazırlayan babaları da anmadan geçemiyorum.

Çocuklarına haramı rızık olarak gören, çocuklarını terkeden, haksızlık yapan zalim ve ahlaksız, çocukları katletmekten çekinmeyen, insanları sürgün eden, ırka dayalı soykırım yapan veya ürik taasubununi zalim aracı gören, “yetimi itip kakanı gördün mü? Vay onların haline ‘’ diyen Kuran’ın bu tabirine uyan kişilerin zaten gönü değildir bugün ve ben onları yazmayacağım.

Çocuklar vardır birer birer… Kız çocukları için babaları kahramanlarıdır.

Adla dokunmazsın, senin babasına saldırganlığın sonucu tüm saygınlığını bitirirsin. Erkekler biraz öyle değil, ama yaşları babalarına yaklaştıkça müthiş bir dönüşüm ile babalarına dönüşürler.

Çocukken çok kızardım babama…

Biraz Diyarbakır çocuğu gibi haksızlık yapar zannıyla bu orantısız gücüne alınırdım. Çok pişman oldum.

Bir kızın babası ölünce o da ölür, bir daha o züppece havaları atamaz.

Oh ki ohhh… Bir baba İçin kızının havalı duruşu ona dünyaları verir. Dünya Babanın kızına sağladığı o sükse üzere yaratıldı bence…

İşte onun İçin o kız da ölmüştür ve artık o bir kadın olur. Ama yüzyıl geçse dahi babası varsa ve onlarca çocuğu da varsa yine o bir babasının kızıdır.  Anne derken bile yanındaki baba bilinçaltındadır. Sağken babasını en çok seyretmeyi seven o kız artık ölmüş bir adamın kasan olmuş kızıdır.

Erkek için anne çok kutsaldır.

Sırdaşıdır arkadaşıdır, parçasının parçasıdır. Hırçındır biraz annesi onu yatıştırır. Bu kimsenin hakkı da değildir.

Eşinin de hakkı değildir, babasının da hakkı değildir. Bu erkek çocuğu yatıştırmak sadece annenin hakkıdır. Baba olmuş anne, çocuklarıyla bunu sıklıkla yaşar.

Baba yaşamın içinde anlamsız olmalı, varlığı sadece national geographic belgesellerdeki aslanın çocukları ilke mesafeli duruşu terkedip değil, aslında daha iyi gözlemlemekten geçmelidir.

Herkesin bir babası var ve o baba herkes için bir kahramandır. Kahramanın öldüğünde sende ölürsün, çevrende ölür.

Baban öldüğünde herkes sana bakıyor zannedersin. Baban ölünce sahipsiz kaşırsın.

Baban ölünce…

Babasını görememiş kişilere saygından çok yazmayacağım.

Ama insanın babası ölünce insan çok korkak olur, saklanacak yer arar durur.

97 Kez Görüntülendi.
Etiketler:
Yorumunuz
Konu hakkındaki görüşleriniz nelerdir?

EN SON HABERLER

© 2017 Batman Güncel Gazetesi Tüm Hakları Saklıdır ~ İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz.